Defne Kuzusu

Emziğimize Elveda

2008-02-09T15:57:00.000+03:00

Bulun bakalım bu üç resim arasındaki ortak noktayı. Sevimli bir suratta, küçücük bir ağızda kocaman bir emzik yüzünün ortasında. Ama bunlar görüp göreceğiniz son emzikli resimleriniz. Artık biz hayatımızdan bu slikon zımbırtıyı çıkardık, attık. Hem de Ekim ayında yani neredeyse 4 aydır onsuz bir yaşama alıştık hızla. Bizim için zaten süper bir olay, yok yıka, taşı, bul, kaynat vesaire vesaire. Ama asıl büyük değişiklik Defne'nin yaşamında oldu elbette. Her sıkıldığında, özellikle de uykusu geldiğinde birlikte olmak istediği en yakın dostunu annesi ve bakıcısı Jane, alavere ve dalavere yaparak elinden aldılar. Hem de sancısız ve onu pek üzmeden. Şimdi işin sırrını açıklayacağım ama önce kızmla sonra da bu yöntemi başarıyla ikinci kez uyguladığım için kendimle gurur duyduğumu söylemeden geçemeyeceğim. Bir adet artık ortadan yok olmasını istediğiniz emzik alınır. İtinayla diğer emzikler ortadan kaldırılır. SOnra bir makas yardımıyla emziğin ucundan azıcık kesilip, temizlenip istediği anda ufaklığın ağzına verilir, geçilip karşısına keyifle ne tepkiler vereceği izlenir. Defne çok şaşırdı, hiç hoşlanmadı önce ama dilini içine sokup oyun yapmayı keşfedince o şekilde emmeye devam etti. O günü geçirdikten sonra ister ertesi gün isterseniz bir kaç gün sonra o makas ve o emzik alınarak ikinci bir kesme operasyonu daha yapılır. Gene ucundan acık yani. Böylece bir kaç seferde emzik kısaltılarak pek de rahat emilemez hale getirilir. Tabi ki bu aşamada sürekli öff çek kötü olmuş, kak bu , piş bu gibi konuşmalarla onu çöpe atmanız gerektiğini anlatın, hatta kendinin atması için teşvik edin. Biz de Ezgi gidip kendiliğinden atmıştı çöpe. Defne ise kendisi kıyamadı atmaya ama bir hafta içinde zaten ağzında tutamadığı emzikği olmadan uyumalarına başladı, fırsattan istifade biz gönderdik onu da çöpe.

Heyecanlı hatta eğlenceli bir süreçti yaşadığımız ve zorlanmadan atlatabildiğimiz için hepimiz çok sevindik. Darısı tüm arzu duyanların başına.

Kısa Saçlar

2008-02-09T15:27:00.000+03:00

İşlerin yoğunluğundan, hayatın koşturmacasından ipin ucu bir kere kaçtı mı bir daha yakalayabilene aşkolsun. Döndüm baktımda son bir kaç postuma Defne'nin Haziran ayında o upuzun saçlarına veda edişinden ve yeni halinden hiç bahsetmemişim. Çok saçlı doğdu Defne, üstelik genelde olan ve beklenen sonradan dökülme hali de hiç yaşanmadı. Upuzun saçlarıyla 8-9 aylı çocuğu orada burada görenler onun inanmazlardı henüz bir yaşında bile olmadığına. Eh haliyle biraz tombiş bir şeyde olunca o görüntüyü vermiyor değildi. Ama küçük çocukla, uzun saçlarla başetmek kolay iş değil, hele ki sıcak bir memlekette. Evde de saç düşmanı bir baba olup kestirin baskılarına sürekli maruz bırakırsa, ilk Türkiye'ye gidişimizde soluğu kuaförümüzde aldık. Ama ya ben tam anlatamadım ya da o anlayamadı, benim kuzumun saçlarını budayıverdi en kısasından. Böyle kısacık oğlan gibi bir tip kalakaldı. Ama moral bozmamak adına olsun olsun çok rahat eder tesellileriyle döndük eve. Saçlarına o gün kıyamayan ablanın, Defne'nin aldığı övgüler karşısında saçlarını kestirmek istemesi üzerine ertesi gün gene oradaydık. Ama bu sefer ilkinden tecrübeli ben kartal gibi çöktüm üzerlerine ve isteğimiz dışında kısaltılmasına derhal engel oldum.
Ama gerçekten de rahat ettik üzellikle banyo ve havuz seanslarından sonra. Ama gene de benim gönlüm galiba saçlarının uzun olmasından yana. Ama söylemedi demeyin üzerimizde benim saçlarım içinde olmak üzere yoğun bir baba baskısı var.

İnci Dişler

2007-09-08T23:08:00.000+03:00

Sizce bu tatlişkonun elineden hep ağzında??Evet bu bebekler/çocuklar hakkında biraz birşeyler bilen herkesin kolaylıkla yanıtlayacağı bir soru. Bu resimlerin çekilmesinin üstünden yaklaşık 2 ay geçti ve onun o minik ağzındaki minik incilerin adedi de arttı. Ama ne ben ne de Jane sayılarını doğru olarak tespit edemiyoruz. Ağzını açıpta baktırmıyor kerata. Parmağımızla yoklayalım dersek ısırılan bir parmakla ve can acısıyla kalakalıyoruz ortada. O yüzden kahkahalarla güldüğü anlarda neşesine odaklanmaktansa hazır ağzı açılmış diye dişleri saymaya uğraşıyoruz. Ama bu güne kadar o ağzı hepsini sayacak kadar uzun süre açık tutamadık. Yaptığımız zorlu araştırmalar sonucunda kolaylıkla sayabildiğimiz ön dişlerinden başka arka azılarında bir kısmının geldiğini söyleyebiliriz.

Diş demişken Defne de çok sancılı diş ağrılı geceler yaşamadık. Ama zamanında Besa'dan duyduğum ve o zamanında bahsetmese asla ilişki kurmayacağım ve de komik bulduğum bir şeyi yaşıyoruz diş dönemlerinde. Tecrübelerimiz bize gösterdi ki, Defne ne zaman durmadan kaka yapsa, her bezi kakalı çıksa, diş çıkardığı tarafımızdan tescil ediliyor. Bir bilen varsa aradaki ilişkiyi bana da anlatsın ya. Yani özetle biz yeni dişi hep kakalı bezlerle karşılıyoruz. Boklu Defne'nin inci dişleri.

Kitaplar

2007-09-08T22:30:00.000+03:00

Bizim minik kuzu her şeye ilgi gösterdiği gibi kitaplarla da pek bir haşır neşir oluyor. Hele ki kitapta bir de hayvan resimleri olmasın. Ama muhabbeti en çok kedilerle ve ineklerle. Kimbilir belkide henüz onların sesini daha iyi taklit ettiği içindir. Özellikle de kedi resmi gördüğü zaman çok mutlu oluyor. Küçük hanımın kitap sıkıntısı yok çünkü zaten kendi şahsına alınmış ya da zamanında ablasından kalmış halde hazırda büyük resimli, rengarek kitapları var. Ama ondan başka ortalama beş yaş grubuna hitap eden Ezgoş'un kitapları da ufkunu açıyor olabilir. Sanırım ikinci çocuk olmanın bir farklılığı da siz isteseniz de istemesiniz de ufaklığın çok daha fazla data girişine maruz kalması. Bu çoğu zaman iyi birşey olsa da zaman zaman olumsuzluklar da yaşanmıyor değil, ama yararları yanında bu şimdilik söz konusu edilecek şey değil. Yukarıdaki resimde bir kitap araştırıp bakınma seansında ablası tarafından rahatsız edilen Defne'yi görüyorsunuz, diyeceğim ama onun pekte rahatsız olmuş gibi bir hali yok değil mi?

En favori kitaplarımız bütün çocuklarda olduğu gibi

müzikli kitaplarımız. Hani bilirsiniz sizde, başta Pıtırcık serisi olmak üzere,kitap özelliğinden çok daha fazla basit ama hoş müzikleri ile öne çıkanlar. Eğer bu satırları okuyorsanız çocuğunuz olma olasılığı yüksek, o zaman "beyaz bembeyaz elbiselerim......." ya da " on mavi şişe sallanıyor...." o da olmadı " düt düt düt düt düüüüüüt koşun çocuklar....." şarkıları size çok tanıdık geliyor olmalı. Eğer sizde de bu kitaplardan varsa zaman zaman siz de pillerini imha ederek huzura ermeyi istediniz mi? Evet evet arada böyle düşünsemde (onlarca kez üst üste dinlemekten hemen sonra) onları dinlerken o kadar mutlu oluyor ki.

İnsanın çocuğunun olması, normal zamanda tahammul sınırınızın çok altlarda olduğu şeylerden bile zevk almayı öğrenmesidir (Bu da günün özlü sözü gibi bir şey oldu) .

Seksi Şempaze

2007-08-04T16:41:00.000+03:00

Kuzunun annesi bu aralar tembelliğinden mi, hayatın yoğun temposundan mı yoksa kuzunun kendisine yoğunlaşmaktan onunla ilgili yaşanılanları biriktirmesinden mi bilinmez bir türlü sayfasına yeni resimler, yeni haberler koyamadı. Halbuki o kadar çok şey birikti ki hızla gelişen Defnoş ile ilgili. Şeytanın bacağını kırıp önce çok hoşuma giden seksi şempaze hallerini koyayım istedim. Aman aman benim şimdilik bu halleri hoşuma gidiyor da ilerde de böyle bir şey olursa çekeceğimiz var demektir. Çünkü bu durum şimiden babasını rahatsız etmeye başladı. Ama kuzucuk ne yapsın, anne ve Jane onu böyle görmekten hoşlandığından o da salına salına ne giydirirlerse gezinip duruyor.

Ama öyle böyle değil gerçekten çok şeker oluyor. Defne hanımın şekerliği sade güzel görünüşünde değil tavrında sevimliliğinde bir de. Öyle şirin oyuncu bir şey oldu ki. Lokum gibi insanın alıp uzun uzun çiğneyip tadına varası geliyor. Bir de üsttüne başına bir düşkün oldu ki şimdiden sormayın. Hele ki birini üstünü değiştirirken görmesin, hemen o da talip oluyor yeni giysiler giyinmeye. Giyindikten sonra da bak bak diyerek etrafta dolaşıp gösteriyor herkese. Kıyafetle de bitmiyor bu seramoni; saçlar taranıp toka da takılacak Uslu uslu duruyor önümüzde onu güzelleştirmemizi bekler gibi.

Havuz Sezonunu Çoktan Açtıkk

2007-06-07T11:36:00.000+03:00

Zaman öylesine büyük bir hızla akıyor ki arkasından yetişmek gerçekten mümkün olmuyor.

Günlük koşuşturmacalar içinde bir bakıyorum benim bebeklerim büyümüş, saçları uzamış, boyları farklılaşmış, gelişmişler serpilmişler. Sonra o zamanı durduruvermek geliyor içimden bu hızla akar giderse onların evden uçacağı, benden bağımsız olacakları zaman hemen geliverecekmiş gibi geliyor.

Ama ben onları daha çok çok uzun zaman yanıbaşımda, dizimin dibinde, yattığım odanın yanında, sabah uyandığımda bazen yanıbaşımda, mutfakta yemek yaparken ayaklarımın dibinde, kolumun hemen altında istiyorum. Şöyle sıka sıka, koklaya koklaya sarılayım, onu yeniden içime alayım istiyorum. Zaman dur biraz yavaşla, yetişemiyorum ne senin hızına ne de kızların büyüme hızına.Acele etme ne olur, bekle bugünlere daha doyamadan doyamayacağım başka günler taşıyacaksın bana.

Nerden takıldım zaman meselesine derseniz neredeyse 2 ay olacakmış Defnoş'un son resimlerini buraya koyalı. Halbuki biz bu bulaşık makinesi resimlerinde sonra ne çok zamanlar geöirdik ne çok resimler çektik.

Mesela aslında biz daha o zaman açtık havuz sezonunu ama bir fırsat bulup resimleri koyamamış çok meşgul anne. Şu an iki arada bir derede bir kaç havuz sefasından kare ulaştırayım sizlere. Bunları koyayım ki sıra diğerlerine gelsin siz de görün benim güzel kızlarım nasıl büyümüş diye.

Tombiş küçük kızımın löp löp etlerine bakıncada maşallah demeyi sakın unutmayın.

Ege Dubaiden gideli çok oldu ama Ezgi ile o güzel arkadaşlıkları bu güzel karelerde saklı saklı sonsuza dek.

Sadece karelerde kalmayacak elbet hep sürecek. Bekle Ege Ezgi geliyor çok yakında seninle oynamaya.

Defnoşta peşinden koşacak oyundan bir rol kapabilmek için, dostluğunuzun güzel etkisine girebilmek için.

Mutfakta

2007-04-14T15:30:00.000+03:00

Geçen gün küçük hanım iş üstündeyken basılıp flaşlar patlamaya başlayınca şaşırdı kaldı. İlginin üzerinde toplandığına sevinsin mi yoksa daha henüz tertemiz bulaşıkları karıştıramadığına mı yansın bilemedi. Üstelik biri annesi olmak üzere iki kadın farklı açılardan gülerek durmadan resmini çekiyorlardı. Sonunda o da bir çok ünlünün basın! karşısında yaptığı gibi çareyi sıkılarak gitmekte buldu. Ama heyhat, sonuçta bu eylem için bile onlardan yardım istemek zorunda kaldı. Yılmadı, özgürce karıştırdığı anlarda gelecekti biliyordu.

Defne'nin Kullandıkları, Annenin Memnun Kaldıkları

2007-04-12T10:08:00.000+03:00

Defne Ve Çınarın annesi Sevgili Vildan bizi bu oyun için çok önce sobeledi ama ben ancak fırsat bulup toparlayabildim. Bu sabah elimde makinamla dolaşırken ilk gözüme takılanlar bunlar oldu;

Oyuncak sepetimiz hınca hınç dolu. Ikea'dan almıştım çok memnunum hiç bir yerinde deformasyon olmadı hem de o kadar yük taşımasına günde on kere dolup boşaltılmasına rağmen. Üstelikte çok şirin değil mi?

Defne şu yandaki şirin banyo botunu alana kadar banyo yapmaktan tam anlamıyla nefret ederdi. Onun banyo zamanları hem yorucu hem de istenmeyen eylemlerdi bizim ev de. Çeşitli çareler düşünürken buldum bu botu. Daha ilk deneme de bile farkını gösterdi. Şimdi küçük kuzu bir balık gibi yıkanıyor bunun içinde şaka maka suyu da sever oldu.

Bu davul ve bebek ise Defne'nin favorileri. Çağrı yengesinin hediyesi bu bebekle daha 1 aylıktan beri çok ilgiliydi zaten. Annem bu bebekle onun gaz sancılarını savuşturmayı biliyordu. Şimdi de kollarına alıyor ve uyutuyor müzik eşliğinde.
Davulu ise babaannesi İzmirden getirdi. Aman aman gerçekten de pek beğendi bizim bıdık.

Söz madem müzikli aletlere geldi henüz taze taze bu sabah çekilen fotoğrafıda paylaşayım. Şu müzikli en sevdiği diğer piyonaların resmini alayım dedim sadece ama sürekli onlarla oynadığı için onsuz bir kare yakalamak mümkün olmadı. Gördüğünüz Defne'nin sabah kahvaltı klasiği. Her sabah kendi müzikleri eşliğinde karnını doyuruyor. Bu sabah kakaolu kekle yapılmış bir kahvaltı yiyiyordu da o yüzden ağzı burnu fena batık.

Kullanıpta memnun olunanlardan bahsedilirde bu bebek arabası atlanır mı? Zavallıcık, sadece Defnoş'un tombul gövdesini taşımakla kalmıyor arada Ezgi'yi de misafir ediyor, çoğu zamanda ağır işlere koşulan atlar gibi bizim tüm market ve alışveriş yükümüzü altındaki o kocamannnn sepetiyle taşıyor. Gerçekten de marketlere Defne ile gitmeyi tercih ediyorum sırf şu sepet yüzünden. Tek dezavantajı bagajda çok yer kapılıyor olması. İhtiyacınız varsa gerçekten tavsiye ederim modeli de: Chicco Ct 0.2 bebek aracbası.

İşte bu tulumlar da gözümkapalı herkese tavsiye edeceğim bebek eşyaları arasında. Ezgi'de de çok kullandım Defne de hala kullanıyorum. Bir kere pamuklu ve çok güzel, kolay yıpranmıyor. Üçlü pakette satılıyor Mothercare markası ve normalde pahalı gibi gelse de üçlü olduğu ve fiyat / fayda analizi yapıldığında hiçte bir para değil. Hele ki indirimi yakaladıysanız hemen atın kenara bir kaç paket derim. Bakın ben öyle yaptım. Sonraki aylar için bile hazır. Bir de buradaki indirimde o kadar ama o kadar ucuza aldım ki(12 YTL ye denk geliyor). İçinde aynen teletubie gibi oluyor çok şirin.

Ve son olarakta bu Tommy'nin müzikli uyku ışığından bahsetmek istiyorum. Gerçi uzun süredir kullanmıyoruz ama yazın yazlıkta hem onu hem de Defneyi uyutmak için çok kullandım. Müziğini de, resimlerini de şahsım adına çok beğeniyorum ve ben de rahatlıkla uykuya dalabiliyorum. Eğer böyle bir şey edinmeyi düşünürseniz benden size tavsiye.

Konu madem açıldı çok yarar gördüğüm bir iki şeyden de bahsedeceğim. Birincisi Tefal soğuk buhar makinamız. Ezgi de çok kullandık ama buraya gelirken yanımızda getiremedik ve eksikliğini çok hissettik. Çocukların burnu tıkandığında nasılda aradık makinemizi.

İkincisi ise hani şu reklamlarda hep gördüğünüz Magic Bullet. Farklı boylardaki kabıyla hala öyle çok işimize yarıyor ki. Özellikle minik olan kabı tam Defnoş'un kahvaltısına göre hazırlanmış. Bundan başka mutfakta her şey için kullanıyorum. Bu bize Ayşin annenin armağanı, bir kez daha teşekkürler Ayşin Anne.

Neredeyse oyunu bir başkasına devretmeyi unutuyordum. İpekçim hadi sen de Mimi için oyna bakalım bu oyunu ve Sevgili Ceylin'nin annesi Senem'i de cagırıyorum oyuna.

Kuzu Artık Yürüyor

2007-04-08T14:15:00.000+03:00

Doğum gününün üzerinden bir aydan fazla zaman geçti ama ben bir türlü küçük kuzu ile ilgili gelişmeleri aktaramadım.
Öncelikle Defnoşcuk hastalandı. Uzun süren ve ne yaptıysak açılmayan burun tıkanıklığından sonra nihayet bir gece kulağının ağrıdığını ifade etmesiyle soluğu doktorda aldık ve orta kulak iltihabı teşhisiyle antibiyotiğimizle eve döndük. 1 hafta antibiyotik ve diğer ilaçları kullandıktan sonra büyük oranda düzelme oldu. Sürekli serum fizyolojikle burnunu temizledik ve bu işte hiç zorlanmadık. Bizim cadı tam da ablası gibi burnuna serum fizyolojik sıkılmasından büyük keyif alıyor. Hemen burnunu öne doğru uzatıp sıkmamız için bize yardım ediyor. Yetmiyor eline alıyor kendi yapmaya çalışıyor. Bu hali gerçekten görülmeye değer bir manzara. İlginç bir şekilde Ezgi de çok sever bu işlemi, hep daha fazla sıkmamı ister. Şahsen benim hiç hoşlanmadığım bir şey. Kendime asla yapmadım (ama denedim oradan biliyorum) ve sanırım da yapmam.

Evet iyileştik derken geçen haftalarda geceleri özellikle de sabaha karşı öksürmeleri ve eğer kazara yakın bir saatte süt içtiyse kusmaları başladı. Ama gündüz gayet iyi ve neşeli. 1 haftaya yakın devam eden bu durum sonucunda boğazlarında bir sorun olabileceği düşüncesiyle yeniden doktor ve bingo! Üst solunum yolu enfeksiyonu ve yeniden antibiyotik bizim evimize misafir oldular. Şimdi kuzucuk antibiyotiğine devam ediyor umarım en azından yakın bir zamanda yeniden kullanmak zorunda kalmaz. Ama bir iki gündür Ezgide de yeniden öksürük başladı, ikisi birden tamamen kurtulamazsa bu hastalıklar evden çıkıp gidemiyor malesef.

Ama biz deki asıl büyük haber Defne'nin artık tam anlamıyla yürüyor olması. Doğum gününden beri ellerini bırakıp bize doğru adımlar atıyor ve bundan da çok fazla hoşlanıyordu. Her geçen gün bu konuda biraz daha ilerledi ve nihayetinde son bir haftadır evin içinde son hızla koşar oldu. Yani dediğim gibi yürümeyi de geçti koşturuyor. Sanırım bu kadar hızlanmasında pay sahibi olanlardan biri Ezgi ile 1 haftadır bizde misafir olan Ezgi'nin Türkiyeden arkadaşı Ege'nin evin içinde onunla oyunlar oynamaları. Bu iki küçük canavar Defno'nun oyuncağını alıp odadan odaya kaçıyorlar, minik hatunda onları yakalamak için tam gaz evin içinde koşturuyor. Ara ara dengesini kaybetmiyor değil ama bu onu hiç bir zaman durdurmuyor. Eller önde bacaklar açık küçük teletubi evin içinde keşifte.

Büyükanne ve Büyükbaba'dan

2007-03-04T23:20:00.000+03:00

Bir bahar günü geldin minik kuş, Defnecik. Ailemizi sevince boğdun. Bir yılımızı seni koklayarak, severek, özleyerek, gazını çıkartıp rahatlatarak, oynayarak geçirdik. Şimdi de bir yaşını doldurdun. Yeni yaşını içtenlikle kutluyoruz ve seni doya doya öpüyoruz.

Minik ayaklarınla pat pat sesler çıkartarak yürümeye uğraşıyormuşsun. Senin her yeni davranışının, her yeni dişinin sevincini birlikte yaşıyoruz, üstelik de özleyerek. Kucağımızdan hiç bırakmadan, seni koklayarak iç içe olmak hayalini kurarak özlem gideriyoruz.

Ayşin babaannen ile Özcan büyükbaban

Bu da Alev Abla`ndan

2007-03-04T00:02:00.000+03:00

İYİKİ DOĞDUN DEFNE

2007-03-03T22:16:00.000+03:00

Kuzuların kuzusu benim minicik bebişim su gibi akan zamanın eşliğinde su perisi gibi bir güzellikle ve sevimlilikle ilk yaşını geride bıraktı. Tüm zamanların ilk Mart'ından daha mutlu bir gündü bizim için bu 1 Mart geçen seneki doğum zamanından sonra. Görkem'i bilmem ama gözümde hala bebek olan küçük kızım 1 Mart sabahından itibaren benim gözümde bir büyüdü bir serpildi anlatamam. Zaten her sabah olduğu gibi çok aydınlık bir gülüşle uyandı o sabah ta , pırıl pırıl gözleri, ışıl ışıl bakışları ile güzel günümüze güzellik kattı, mutluluğumuzu kat kat arttırdı.

Defnoşum hayatımıza katılman bize öyle çok artı kattı anlatamam. Seninle beraber kalabalık bir aile olmanın güzelliğini öğrendik, bebek büyütmenin zorluklarını tecrübelerimizle kolayca aşıp anne babalığın asıl keyifli yanını seninle yaşadık, ablanla olan dialoğunun gelişimini izledik, iki kardeşin daha şimdiden nasıl farklı olabileceğini sayende gözlemledik, en önemlisi de bir çocuğunu çok severken öbürünü de nasıl aynı şekilde çok sevebileceğini anladık. Hayatımıza girdiğin gün bizi sonsuza dek değiştirdin sen.

Şimdi büyüdüğünde, bunları okuyabilecek zamana geldiğinde, bu satırların arasında eee hani benim doğum günü partim yok muydu diye dolaşacaksın muhtemelen. Elbette bir ilk yaş partin oldu güzel kızım elbette. Yeni yaşam yerimiz Dubai'de yeni arkadaşlarımızın da katılımıyla sana küçük bir parti yaptık kuzum. Partinin detaylarını babanın kamerasıyla çektiklerinden izleyebilirsin diyeceğim ama fazla uzun olacak sanma. Çünkü pili bitiverdi kameranın tam da partinin ortasında. Daha çok doğum günleri kutlayacağız beraber, çok anılar biriktireceğiz bu günlere dair bundan da endişe duyma.

Evet küçük bir parti verdik bizi bugünde yalnız bırakmayan arkadaşlarımızla. Ailelerimizden uzaktaydık ama sıcacık insanların içinde, sıcak bir ülkede aile sıcaklığımızla ısınıverdik bu Martın ilk Cumasında. Bol bol sohpet ettik, yedik içtik, Defnoşcuğum senin partinin hakkını fazlasıyla verdik. Ama sen de keyifliydin doğrusu, günün prensesi olarak (aman Ezgi duymasın) etrafına gülücükler saçtın, zaman zaman da şaşkın şaşkın baktın. Ama şunu da itiraf etmeliyim ki ablan da ayrı bir prensesti senin bu mutlu gününde o özel zerafetiyle.

Şimdi neden iki doğum günü pastası vardı diyorsanız sizin iki çocuğunuz yok herhalde ya da günleri gerilerde bıraktınız derim ben de size. Genelleme yapmak doğru olmasa da anne evde Defne'ye hediye olarak doğum günü pastası yapacakta öbür prenses istemeyecek. Hem de daha 20 gün önce onun doğum gününü de böyle kutlamış olsakta. Olsun varsın mutfakta fazladan üç beş saat geçirilsin. O da mutlu olsun bu günü kıskançlıkla değilde mutlulukla anımsasın.

Bir de güzel mi güzel hediyelerimiz vardı. O güzel giysileri giydirmek için gerçekten sabırsızlanıyorum. Oyuncakları derseniz zaten oracıkta bile oynamaya başlamışlardı. Tüm konuklarımızdan özür dileyerek belirtiyorumki o gün Defnoya verilen ve verilebilecek olan en güzel hediyeyi yanda görüyorsunuz. Tamamen ablasının bizim bile haberimiz olmadan özenle yapıp buzdolabının üstünde sakladığı bunu Defneye hediye yaptığım dediği resim beni çok etkiledi. Kardeşini böylesine düşünmesi bence çok çok özeldi. Bir de teyzemizin bize ilkyaş hediyesi o duygu yüklü yazı var ki onu da çok çok özel bir yere hatta ilk yaşının ilk yazısı olarak aşağıya koyduk bile. Sağol Elifcim,sağol teyzecim.

Hediye demişken birde bu pasta benden küçük kızıma bir demet çiçek, bir kalp dolusu sevgi, bir dilim tat olarak olarak ihtaf edildi. İyiki doğdun küçük kız, iyi ki girdin yaşamımıza. Seni seviyoruz.

İLK YAŞ ( Teyzeden )

2007-03-03T21:58:00.000+03:00

DEFNE’ye;

Hiç aklımıza gelmezdi aslında 1 Mart tarihinin ne güzel bir gün olduğu. 1 Mart ın bizler için bir anlam ifade edeceği..

Bahar mevsiminin ilk günüüü…. Daldaki patlayan ilk çiçek… Havada parlayan güneş… Bahar çoşkusu , çiçek kokusu.. Defne kokusuuu….. Hoş geldin aramıza Defne kuzusu…

Minik Ezgi’yi birden büyüten onu ablaya dönüştürüveren kardeş. Hoş geldin… Ablana armağan olarak mı gönderildin.. Beraberinde baharıda mı getirdin . Ne iyi ettin.

Hoş geldin Defnem.. hoş buldun kuzum… İyki doğdunnnn … Her yıl baharla birlikte kutlanacak doğumun….

Seni ve ablanı çoookkkk seviyorum…..

Can’lı Teyzen

Dubai'den Cetinerler Gecti

2007-02-05T10:16:00.000+03:00

Bizim ev de yeni yılın geliyor olmasının dışında çok daha başka heyecanlar vardı eski yılın bu son günlerinde. Önce babaannemiz ve büyükbabamızla Dubaide güzel zaman geçirdik, onları İstanbul'a uğurladıktan sonra da teyze, enişte ve 3.5 aydır görmediğimiz küçük Can'a kavuşacak olmanın beklentisine girdik. Evet evet nihayet onları da aldık havalimanından ve eve geldik. Konuşacak ne çok şey, paylaşılacak ne kadar fazla şey birikmişti. Her şeyin ötesinde aralarında 3 ay olan iki kuzen birbirlerinin farkında olarak ilk kez bir araya geliyorlardı. Defne'ye hamileliğimin 6,5 ayında Can'ı kucağıma annesinden önce aldım o heyecanın dorukta olduğu hastane odasında. Ağlayan yüzünü göğsüme bastırıp kokusunu içime çektim hep iyiki hamileyim diye dua ederek. Yoksa gerçekten kıskanacakmışım yeniden bebek sahibi olmayı. İlk haftalardaki sürekli birlikteliğimizden sonra teyzoşumun gelişimini genelde uzaktan takip etmek zorunda kaldıysam da 3,5 aydır olan bu ayrılık çok zor olmuştu. Ve şimdi karşımda bambaşka bir küçük bey vardı tıpkı Defnoş'un teyzesine bambaşka gözükmesi gibi. Can artık yürüyordu, derdini anlatıyordu çok ama çok sevimli olmuştu. Defne o bir şey anlamadan yatan bebek halinden çıkmış ortalığın farkına varmış, birey olduğunu bize hissettirmeye başlamıştı.

Her şey güzel başladı da yılbaşı gecesinin ertesi günü Can'ın kusmaya başlaması ve yemek yemeyi kesmesiyle ardı ardına gelecek hastalıklar zinciri tetiklendi. Can'ın durumu çabucak ishale çevirdi, arkasından babamız Görkem, akabinde Defne ve Ezgi ve nihayetinde de Fadıl Enişte. Bir tek anneler olarak biz sağlamdık ama bizde moralman çöktük. Çocukların hasta olduğuna ve iştahlarının gidişine zaten üzülüyorduk, üstüne şu bayram tatilinde ev de kalmak zorunda kalıyorduk, hava güzeldi, planlarımız vardı ve dışarıda alışveriş festivali sürüp gidiyordu. Allahtan benim kızlar çabuk toparladılar ama Can Dubaiden ayrılana kadar tam anlamıyla iyileşemedi. Elifler zaten topu topu 10 gün kalacaklardı onun da çoğunda da hastalıklarla uğraştılar. Sonuçta planladığımız gibi olamasa da gene de beraber gezme fırsatı bulduk, birlikte zaman geçirdik, birlikte olmanın tadına vardık.
Bu buluşmadan en karlı çıkanlardan biri tembel olan Defne hatun oldu. Can sayesinde sıralama çalışmalarına başladı, onunla pek bir ilgilendi. Kalabalık ev de yaşamanın hareketliliğini gördü. Ezgi deseniz zaten teyzesi olduğu için çok mutluydu.

Sonuç olarak biz yeni yılın bu ilk günlerini hem hasta, hem sıkıntılı hem de mutlu geçirdik. Evin o hareketlilğinden sonra misafirlerimizi havaalanından uğurlayıp eve geldiğimizde evimiz pek bir boş gözüktü gözümüze. En kısa sürede yeniden sevdiklerimizle dolması dileğiyle.

Parkta Bir Gün

2006-12-25T13:45:00.000+03:00

Bizim kuzular dün bizler işteyken bir güzel park sefası yapmışlar. Babaanne ve büyükbaba onları almış ve Jane'nin de yardımıyla buradaki Dubai Creek Parka götürmüşler. Tostlar yapılmış, içecekler alınmış ve güle oynaya park yolu tutulmuş.

Ama şu küçük olayı da anlatmada ngeçemeyeceğim. Parka gidip de karınları acıkınca fark etmişler ki Ezgi için yaptıkları tostu tost makinesinin içinde unutmuşlar. O sorun değil de tost makinesinin açık olması bayağı problem yaratabilecek nitelikte. Tabi apar topar bana telefon edildi, ben kalktım eve gittim ve aslında Ezgi'nin midesinde olması gereken ama şimdi kömürleşmiş ekmekleri tost makinesinden çıkarıp aleti kapattım. Ama eve gidene kadar ya kötü bir şey olduysa diye düşünmeden de edemedim tabi.

Bu konuyu geçersek çok güzel bir gün geçirmişler. Parkın içinde dolaşan trene binip tur yapmışlar. Her çocuk parkında durup oyuncaklara binmişler, atlamışlar, zıplamışlar, çok yorulmuşlar. Büyük babalrı da onların neşe içindeki hallerini görüntülemiş. Bakmayın siz Defne'nin yandaki resimde ağladığına, o arada yapar böyle mızıldanmalar. İki dakika da dönmüştür gülümseyen haline.

Akşam da biz işten gelince onları dışarı çıkardık, güldük eğlendik. Defnoş babasına türlü numaralar yaptı. Masa da otururken hopp kendisini babasının kucağına atarak ve bunu defalarca tekrarlayarak kendine bir oyun edindi. Ezgi de yan masa da ona gülümseyen sarışın hoş bir delikanlıyı fark edince çok heyecanlandı ve galiba benimle evlenmek istiyor diye yorumlarda bulunarak bizleri hem şaşırttı hem eğlendirdi. Ama tüm günün yorgunluğu sonunda minik kuzular daha eve ulaşamadan kollarımızda uyuya kaldılar.

İlk Saç Kesimi

2006-12-21T21:47:00.000+03:00

Bu gün bizim için bir ilk yaşandığından önemli bir gündü. Eeee ne de olsa yıllar boyunca hiç bitmeyecek bir eylemin ilk seferini yaşadık. Saçlarımızı kestirdik.

Defnoşçum senin o kadar çok saçın var dı ki doğduğun zaman, üstelikte geçtiğimiz 9.5 ay boyunca da hemen hiç saçın da dökülmedi. Hal böyle olunca daha bu yaşında (pardon ayında) upuzun saçların oldu. Benim uzun saçlarından bir şikayetim yok canım bilakis çok severim ama şu önündeki saçlar gözünün içine o kadar çok giriyor ki bir de toplatmayı da sevmiyorsun (saçını taramak ve toka takmak kabus gibi birşey neredeyse) üstüne de baban bır bır ediyor saçlarını kestirmem için; yani başka çarem kalmadı. Bu gün gidittik ve bu işi güzelce hallettik.

Korktuğum kadar ağlamadıysa da uslu uslu oturmadı elbette küçük hanım. Daha rahat etmesi (etmemiz) için sadece önündeki saçları kestirip kahkül yaptırdık.Bence sonuç çok başarılı ve de Defne çok sevimli oldu. Sanırım bundan sonra daha rahat edeceğiz saçkonusunda.

Aaaa bu arada Defne iyileşti iyice. Yemek düzenimiz eskiye döndü, keyfi yerine geldi, biz de aile bir oh çektik. Dün doktordan da aradılar; şüphelendikleri salmonella virüsünü de bulamamışlar gayta tahlilinde. Bu demektir ki tüm bu yaşadıklarımız bir faili meçhul vakası. Bize geçmiş oldu umarım bu yazıyı okuyan ,hasta olan herkese ve onların hasta olan çocuklarına da geçmiş olur bir an önce. Sevgiyle.

Şimdi Okullu Olduk

2006-12-19T14:28:00.000+03:00

Bu blog her ne kadar Defneye de ait olsa hayatımızdaki önemli miladları ondan bağımsız düşünemiyoruz. Örneğin ablamızın burada okula başlamış olması hepizin hayatını bir şekilde etkiledi. Anne ve baba hem endişe, hem sevinç, hem gurur hem de merak duyuyor. Okullu esas kızımız heyecanlı gözüküyor ama aklından neler geçtiğini kim bilebilir ki? Defne ise muhtemelen farkında bile değil olayın ama abla öğlen okuldan geldiğinde sevinç çığlıkları atıyor hep onun yanında kalmak istiyor. Sabah kalkma sistemimiz, yatma saatimiz, konuşmalarımız her şeyimiz bu yeni duruma göre yeniden gözden geçirildi. Defnecikte kendi aldığı bir kararla her sabah ablasının kalkma saati olan 6.30 da kalkıyor ve yolcu ediyor. Anlıyacağınız bizim ev de gün çok erken başlıyor. Bu arada ufak detaylara gelirsek Ezgi Hanım Dubai Universal American Academy de KG1 sınıfına başladı. Bir kaç kelime dışında bir şey bilmediği bir dilin konuşulduğu bir okulda okuyor, insanlarla anlaşmaya çalışıyor. Genel olarak istekli ama sabahları kalkmak istemediğinde gayet isteksiz davranıyor (aslında haklı da çocuk sabahın o saatin de hava bile yeterince aydınlanmamışken). Küçük bir ikna çalışmasından sonra her şey normala dönüyor. Umarım kısa bir sürede balığım da bu dili rahatça konuşabilecek hale gelecek. Bazen düşünüyorum da çocuğu mutlu olduğu, hayat bulduğu toprağından kopartıp, arkadaşlarından sevdiklerinde hatta dilinden ayırıp yeni bir bahçeye diktik. Yeni toprağına, güneşine, havasına alışmasını bekliyoruz sabırla. Hep herşeyin eskisinden bile iyi olacağını umarak. Buna yürekten inanarak.

Hamiş: Yüzünü boyayan ablaya butterfly istediğini kendi söyledi benim koca kızım

Küçük Kuzu Hasta

2006-12-19T14:13:00.001+03:00

Benim küçük meleğim nazarlara mı geldi acaba diyerek nazar boncuğumuzu şöyle peşinen yerleştiriyorum. Aslında bu güne kadar doğru ya da yanlış Defne de hiç nazar boncuğu kullanmamış biri olarak bu kadar hastalıklardan sonra bir de bunu deneyeyim bari dedim. İnsallah kısa zamanda iyileşir kuzum.

Ne olduğuna gelince. uzunca bir süredir minik hanımla ilgili bir şey yazamadım. Hem çalışmaya başladım hem Türkiye'den misafirlerimiz vardı hem de kısa aralılıklı iki hastalıkla uğraştık. Hatta ikincisi hala devam ediyor. İlkinde 3 gün süren ateşten sonra doktora gittik ve boğaz enfeksiyonu geçirdiğini öğrendik. Halbuki biz o ateşi 5. dişin gelişine bağlamıştık (bu arada 4. dişin gelişini de haber vermeyi atlamışız baksanıza. Şimdi kocaman oldu o dişte). Hah tam düzeldi falan derken bu seferde geçen hafta başlayan bir iştahsızlık can sıkıcı oldu ama gene faturayı dişe çıkarttık. Derken Cuma günü Barney Show'un da olduğu bir anne-çocuk fuarına gitmiştik ki o gün Defnoş çok kötü bir şekilde her yere kustu. Öyle kalabalık bir fuarda yaşanan bu kabusu şimdi bile hatırlamak istemiyorum. Ondan başka ertesi gün ve nihayetinde 3. günde kusunca, yemesi sıfıra yaklaşıp bir de durum ishale dönmeye başlayınca hemen doktora koştuk tabi ki. Kakasını tahlil için bıraktık ve şüphelendiğimiz rota virüsü olmadığını anladık. Hangi virüs olduğunun anlaşılması için yapılacak test üç gün sürecekmiş. Sonuçta vücuttaki sıvı kaybından dolayı dehidratasyon olmaması için kaybettiği suyu geri almak amaçlı bir sıvı içecek verdi doktorumuz. Yani serumun içileni gibi bir şey. İçinde kaybedilen suyla birlikte giden mineralleri de vücuda kazandıran bir sürü şey var. Hem de bunu içtiği sürece bir şey yemese bile olabilirmiş. Hoş bu sıvıyı da beklenen kadar içmiyor ama hiç yoktan iyidir diyoruz. Bunun yanında iki gündür bir de yarım muz yiyiyor o kadar. Çok halsiz, keyifsiz, sürekli şikayet esleri çıkarıyor ve içimi dağlıyor. Bir an önce iyileşşsin de ben de buradan müjdesini vereyim kuzumun.

Hastalıksız Zamanlarımızdan

Tatil Günü

2006-11-26T08:06:00.000+03:00

Daha önce de bahsettiğim gibi Defne'nin misyonu tam da şekilde görüldüğü gibi annesinin kakaolu keklerini hapur hupur yiyerek annesini mutluluktan uçurmak. Bu işi de öylesine güzel beceriyor ki küçük hanım, avucuna aldığı kek parçasını önce ağzının tüm etrafına sürerek sonunda mideye indirmeyi başarıyor. Üstü başı batıyor ama böyle bir manzaraya hasret anne için bunlar hiç önemli değil. Bir de tüm bu yeme işlemi açık havada çayır çimenin üzerinde olduğu için batırsın erafı istediği kadar. Özgürlüğün tadı.

Burada tatil günümüz olan bu Cuma günü şirket çalışanlarıyla beraber komşu emirlik Abu Dhabi'nin en güzel şehri olan Al Ain'e gittik. Burası Arap ülkeleri içerisinde en yeşil olan şehirmiş ve zaten garden city olarak planlanmış. Bizim konseptimiz oradaki dağa ve springe gidip yeşilliklerde barbekü yapmak şeklindeydi ama ilk fırsatta yeniden giderek şehirdeki asıl görülesi yerleri görmek istiyorum. Dağın eteklerinde çimenlerde pikniğimizi yaptık ama Uludağ'ın eteklerinde doğup büyüyen biri için bu dağ pek bir anlam ifade etmedi doğrusu. Gene de çoğu çöl olan ir memleket için fena değildi doğrusu. Yedik, içtik, çimlerde yuvarlandık, Ezgi'nin kendince bir botonik park yapmasına yardım ettik ve güzel bir geçirdik. Günün en heyecnlı dakikalarından biri de dönüş yolunda kocaman bir İstanbul Food Market görmemiz oldu. Özlediğimiz bir çok şeyi bulabiliriz umuduyla girdik içeri. Biraz hayal kırıklığı oldu bulabildiklerimiz ve bulamadıklarımız ama genede denemeye değerdi. Uzun süren bir yolculuğun ardından gelen bu güzel saatlerden de geriye bir kaç kare fotoğraf kaldı. Özellikle Ezgi'nin resimdeki edasına dikkat çekmek istiyorum. Fotoğraf çekilirken ben gazeteci o da botonik bahçesi hakkında demeç veren bayan rolündeydi.

Televizyon

2006-11-25T22:27:00.000+03:00

Gözümüz aydın mı diyelim, vatana millete hayırlı olsun mu diyelim, yoksa karalar bağlayıp ağıtlar mı yakalım bilemedim. En iyisi olayı fazla büyütmeden kontrol altında tutmak. Küçük hanım televizyon denen şeyin farkına vardı. Aylar boyunca şimdi baktı, aaa seyrediyor galiba diye gözlemlediğimiz minik hanım, bu gün itibariyle Tv de oynayan şeyin aslında ilgi çekici bir şey olabileceğinin keşfini yaptı. Durun durun bu durumu yaşasın diye karşılamıyorum ama uygun şeylere kısa sürelerle bakmasının da iyi birşey olabileceğini düşünüyorum. Dubai'de geçiş dönemi yaşadığımız bu zamanlarda ablamız malesef çizgi film müptelası oldu. Bıraksak tüm gün seyredebilme kapesitesine sahip. Gün içindeki tüm sürtüşmelerimiz tv ve yemek konularında zaten. Tv ile münasebeti de zaten yemek yeme zorluğunun olmasıyla alakalı oldu en başından beri. Ama çok şükür ki Defne'nin yemeklerle zoru onları yeme şeklinde ve bunun içinde başkaca bir itici güce ihtiyacı yok. Hatta şekilde görüldüğü üzere patlamış mısırı oyuncaklarına ve başkaca herşeye tercih eder. Yok Allah için aşırı obur ya da obez değil ama anası gibi yemekten zevk alıyor çocuk. Zaten o bir misyonla dünyaya geldi... Annesinin ablasına asla yediremediği kekleri, kurabiyeleri, reçelleri, pastaları ve çikolataları yiyerek anacığını mutlu kılmak. Maşallah deyin şimdilikgörevini başarıyla sürdürüyor. Bir de bir güzel taze fasulye ayıklanmasına yardım ediyor ki insanın fasulye yerine onun parmaklarını yiyesi geliyor. Bak şimdi Tv derken, yemek dedim, iştahsızlığa ve iştahlılığa değindim. Yemek yedirirken Tv seyrettirmek zorunda kalmamak ne güzel bir mutlulukmuş onu öğrendim. Ama abla sayesinde de her çocuk kendine özelmiş onu anladım. Aman canım buradan illa da bir ders verecek değilim elbette televizyonla tanıştık artık bunu da tarihe bir not düşeyim istedim. Bakalım bu durum başımıza iş açacak mı göreceğiz.

Tembel Tembel ....

2006-11-23T22:07:00.000+03:00

Neredeyse 9 aylık oldu ama emeklemeyle tüm ilişkisi resimde görülen hareketle sınırlı. O da biliyor hareket etmek için böyle bir şeyler yapması gerektiğini ama ah bir de şu diğer ayağını poposunun altından kurtarabilse. Ne yapsın yavrucak deniyor, çalışıyor o ayak hep orada. Arada kurtardığı da oluyor elbette ama gene de dizlerinin üzerinde durup ileri hamle olmuyor olmuyor. Aman zaten poposunun üzerinde oturup canı sıkılınca kollarını uzatarak alın beni demesi çok daha kolay.Ne işi olsun ki emeklemekle. Çok ilkel. Onun yerine şu yürümek denen eyleme direkt geçmeli de onun içinde çaba lazım. Dur bakalım yavaş yavaş.

Aman hakkını yemeyeyim gene de küçük kuzunun. Emekleme de pek başarılı olamadı şimdilik ama sıralama konusunda daha bir hevesli daha bir atak. Ne bulsa tutunup kalkmaya çalışıyor. Yürümenin ne güzel birşey olacağının tadını aldı o yürütecinde. İçine koyduğunuz zaman fıldır fıldır dört dönüyor evin içinde. Zaman zaman benim de kurtarıcım oluyor o yürüteç. Bu konuda doktorlar ikiye ayrılıyor bir çok konuda olduğu gibi. Yürüteci tasvip edenler ve etmeyenler diye. Sizin doktorunuz ne dedi diye sormayın çünkü gerçekten ikinci çocukta bunu doktora sorma gereği duymuyorsunuz. Eeee ilkinde de önceleri aklıma bile gelmemişti yürüteç almak. Ezgi tam 10.5 aylıktı bir arkadaşımın kızınınkini aldık ve bizim kız o dakika nefret etti ondan. Zaten 5 aylıktan beri bir şekilde istediği yere ulaşabiliyordu ne yapsındı aracı. Zaten yürüteç eve geldikten 2 gün sonra ben kendi başıma da yaparım bu işi dedi ve ilk adımları geldi. Oo bak işte muhabbet döndü dolandı ilkine geldi. Herneyse sonuç olarak tüm bu yazıdan çıkan mesaj tembel bu kız tembelllllll.

Aman Banyo Demeyin!

2006-11-21T00:15:00.000+03:00

Şimdi biliyorum kasımın ortasında bu fotograflar haksızlık olacak ama hafta sonu havuz keyfimizi yazmadan edemedim (insan Dubai'de yaşayınca böyle artıları oluyor işte). Gerçi Defne için bu durum tam anlamıyla bir keyif sayılmasa da onu izlemek bizim için çok hoş oluyor.

Bu cadı aslında bizi ilk zamanlar bayağı şaşırttı. Biz alışmışız suyu seven çocuğa. Ezgi oldum olası su kuşuydu, banyoları hep eğlenceli oldu, her gün mutlaka banyo yaptırıldı, 4 aylıktan beri havuza girmekten keyif aldı, şimdi de bıraksan sudan çıkmaz. Belki ben de bunun için onu balığım diye sevdim hep. Ama gel gelelim bu kuzu aynı kuzular gibi kara hayvanı. Ağılından çıkıp ıslak ortama girdi mi korkunçlaşıyor. Öyle böyle değil yani canında can koparıyormuşsun gibi ağlıyor, bulduğu her şeye tutunarak geri kaçmak için elinden geleni yapıyor. Eee hal böyle olunca da insanın canı hiç onu banyoya sokmak istemiyor. Bu konuda mücadelenden öyle yıldım ki saldım çayıra mevlam kayıra misali bakıyorum bayağı pis görünüyor en son ne zaman yıkadığımı da unutmak üzereyim yeni bir banyo operasyonu zamanı gelmis diyorum. Gurur duymuyorum elbet bununla ama bana da yazık ya. En iyisi misler gibi olmayan bir bebek ama akıl sağlığı korunan bir anne.

Tüm bunlardan sonra resimlerdeki sakin bebekle yazılanlar çelişti biliyorum ama bizim hatunda büyüyor yavaş yavaş. Daha doğrusu suyun içinde ayaklarını çırpmanın tadına varmaya başladı. Ama gene de öyle güle oynaya değiliz havuzda, tedirgin tedirgin süzüyoruz etrafı. Bir tek ablamıza aşırı ilgi gösterip gülüyoruz. Belki aklı başına geldikçe suyun güzelliğine varır. Bir de burcu balık olacak akıllımın. Havuzdan sonraki bannyo faslını ise ne siz sorun ne de ben söyleyeyim.

Hanıma banyodan korkmasın diye almadığımız aparat kalmadı. En son renkli, şişme bir banyo küveti edindik. İçini su, oyuncak ve köpük üçlüsüyle doldurduk. Ne oldu dersiniz? İlk seferlerinde biraz ilgilenip itirazı azalttıysa da malzemelere alıştıktan sonra asıl işine yani olabildiğince çığlık atma eylemine geri döndü. İstanbul'a döner dönmez Ezgi için kullandığımız banyo oturağını deneyeceğim bir de. Ondan oldukça umutluyum.

Geldi geldi yeni diş geldi

2006-11-14T23:59:00.000+03:00

Şekilde de görüldüğü üzere "Bayan Tek Dişli Canavar" 1.5 ay sonra nihayet yeni dişlerini çıkarabildi. Önce alttan 2.dişi geldi derken iki gün sonra yani bugün oynaşmalarımızın neticesinde üst yandan gelmiş olan ve bizim farketmediğimiz 3. dişi gördük. Oooo evde bayram havası esmeye başladı. Ben ayrı öpüp tebrik ediyorum, Ezgi abla ayrıca kutluyor falan. Çocuk ne olduğunu şaşırdı kesinlikle, muhtemelen bir şey yaptım ama ne yaptım diye düşünüyor olmalı. Böylece bizim ailenin en genç bayanı "tek dişli canavar" ünvanından "ısırdımı iyice acıtan bayan" ünvanına terfi etti.

Bir de bir bilen varsa söylesin bana. 8 aylık bir bebek koskocaman bir pipetle hüpür hüpür meyve suyu içer mi ya. Bugün gözlerim yuvalarından uğradı neredeyse. Defne oturduğumuz cafede Jane'nin meyve kokteylini pipet yardımıyla afiyetle mideye indiriken ben hızla Ezgi'nin ilk pipet kullanışının ne zamana denk geldiğini beynimin tozlu arşivelerinde aradım taradım ama bir yaşından önce böyle bir yeteneği olduğuna dair bir bulguya rastlayamadım. iki çocuklu olmanında handikapı bu olsa gerek illaki bir kıyaslama, karşılaştırma. Yahu bu olayı ben mi büyütüyorum anlamadım. Dediğim gibi bir bilen varsa beri gelsin.

MERHABA

2006-11-14T19:01:00.000+03:00

Küçük Kuzu Defne'ye

Küçük kuzum Defne hayat serüvenine başlayalı nerdeyse 8 ay oldu. Onunla ilgili yaşadığım hiç bir şeyi unutmak istemiyorum. Bu sayfanın benim için her şeyi o zamanki heyecanıyla koruyacağına inanıyorum. Zaman akıp gittikçe anılar silikleşse de burada yazılanlar senin onları okuyabileceğin ilerki bir tarihe kadar burada olacaklar. Sen hatırlayamayacak kadar küçük olduğun anları belki yeniden yaşayacak, ben artık kocaman bir genç kız olan miniğimle yaşadıklarımı o günün taze duygularıyla yeniden hatırlayacağım.

Yaşamda karşılaşacağın tüm güçlükleri aşacak gücü içinde bul anneciğim, gülen yüzün hiç bir zaman solmasın. Sevgiyle ve sağlıkla.

Nükhet

DOĞUM HİKAYESİ

2006-11-09T23:03:00.000+03:00

Biz hep iki çocuğumuz olsun istemiştik. İkimizde 3 çocuklu ailelerde yetişmiş, kardeşlik nedir tatmış, kalabalık aileye sahip omanın güvenini yaşamıştık. O yüzden hep bir ikinci çocuk planlarımızda olmuştu. Ezgi’yle yaşarken zaman zaman acaba bir tane de yeterli mi ikinci bir çocuk bu zamanlar için çokta uygun olmayabilir mi gibi sorularıyla zihnimi meşgul etsem de yeniden doğurmayı hep istedim. Zaten o sorular da bizim kararımızı tersine etkileyecek kadar kalıcı olmadılar. Sadece ne zaman uygun zaman, zor olan ona karar vermekti. Bu karar da yaşamın size getirdikleri ile bir şekilde şekilleniyordı zaten.

Sonra Haziranın son günü hamile olduğumu öğrendim. Şaşkınlık, sevinç, biraz korku hepsini aynı anda hissettim ama asla pişmanlık duymadım. Yeni bir sürece girmişti hayatımız ve yeni gelen üyeye hazırlanmak için önümüzde aylar var. Bu durumu Ezgi hariç herkesle paylaştık hemen. Ona hemen söylemeyi doğru bulmadık bu uzun bekleme süreci nedeniyle. Sadece nabız yoklama çalışmaları başladı bizim için. Acaba bir kardeşi olsun istermiydi, onu severmiydi? Önceleri pekte olumlu olmayan görüşü kısa zamanda kardeş merakına bıraktı kendini. Sanırım sınıf arkadaslarından birinin de abla olması ve sevgili öğretmenimizin de konuda uygun konuşmaları bu süreci hızlandırdı. Ama ondan saklama çalışmasının da ömrü pek uzun olamadı. Sıklıkla onu taşımamı isteyen küçük balığa durum uygun dille anlatıldı.

Aynı ilk hamileliğimde olduğu gibi bunda da ilk üç ay mide bulantılarıyla yaşadım. Yemeklerle ilişkim onları yemek ve bir süre sonra en azından bir kısmını iade etmek şeklindeydi. Ama tüm bunlar kilo almama engel olmadı elbet. Üç ayın dolmasına az bir zaman kala ufak bir kanama geçirdim. Oldukça korktuğumu itiraf etmeliyim ama çok şükür bir şey olmadı. Muhtemelen birgün önce şehirlerarası yolculuk yapmış olmamdan kaynaklanmıştı. En kötü bulantılı zamanlarımda çalışıyordum ama üç ay bitince şartlar gereği işten ayrıldım. Ondan sonra da gayet keyifli gezmelerle dolu bir dönem başladı. Hatta eşimin yanına Dubai’ye bile gittik kızmla ve bol bol gezdik.

Hamileliğim boyunca yaşadığım en önemli şey ise 6. ayımda kız kardeşimin doğum yapması oldu. Minik hanım gelmeden önce ben Can oğlumda bir bebek bakımı hatırlama dönemi yaşadım. Ve hastane odasında yeni bebeğimiz ve taze annemize bakarken hep hamile olduğum için şükrettim. Yoksa orada yaşanan o güzellikleri feci kıskanacakmışım.Aileye katılan yeni bebeğin heyecanı son ayları da çok hızlı bir şekilde atlatmama yardımcı oldu. Yalnız bu hamileliğimde ilkinden farklı olarak kasıklarımda zaman zaman şiddetli sancılar hissettim. Doktorum dinlenmemi tavsiye ettiyse de bu beni hareketli yaşamımdan fazla saptırmadı. Sadece biraz daha dikkatliydim.

Nihayetinde 9 ayı bitirdik ve doktorumla 1 Mart için randevulaştık. Yeniden sezeryandı kararımız. İlkinde o kadar rahat bir doğum ve sonrası geçirmiştim ki başka türlüsünü düşünmedim bile. Önceleri Ezgi’nin bize doğum olduktan sonra katılmasını planladıysak ta küçük kızımı bu süreçten ayrı tutamayacağıma karar verdim. Olayın her aşamasında olmalıydı, kardeşinin gelişini kaçırmamalıydı. O sabah ben, Ezgi, Görkem ve annem hastane yollarına düştük. Ve hemen akabinde Ayşin Anne de gelerek Ezgi’nin tüm o zaman süresince oyalanma işini üstlendi. Asıl güzelliklerden biri de doğuma sevgili Alev Durmuşoğlu’nun girerek tüm doğum anını fotoğrafları ile sabitleyecek olmasıydı. İlk defa o sabah onca heyacanın içinde tanıştık Alev’in gülümseyen o güzel yüzü ile. Onun ve http://www.aile.org.tr sayesinde bu çok özel anlarımız ömür boyu görsel olarakta bizimle olacak.

Rutin kontroller, konuşmalardan sonra içerdeki misafiri çıkarmak üzere ameliyathaneye yollandık. Sonra olanlar ise baş dödürücü şekilde hızlıydı. Sonunda yeniden yatağımdaydım, kendime gelmiştim, herkes bana gülümsüyor ve sağlıklı 3310 gr 51 cm çok saçlı bir kızım olduğunu söylüyordu. Görkem başucumda durup elimi tutuyor ve çok güzel ve tombiş bir şeyin geldiğini müjdeliyor, Ezgi de elimi tutmaya çalışıp merak etme anneciğim ben yanındayım diyerek acılarımı hafifletmeye çalışıyordu. Halbuki o an en az aklıma gelen şey acılarımdı ya yoktular ya da bebekle tanışacak olmanın heyecanı, küçük ama artık büyük olan kızımın bana desteği, sevdiklerim yanı başımda oluşunun heyecanları başka bir şey hissetmeme engel oluyordu. Nihayet pembeler içinde yüzü pudralı gibi minicik bir mis kokulu getirdiler bana. Tanıştık biz orada gözlerimizle, ben ona ben senin annenim dedim o bana ben de senin kuzunum. Daha o an sevdik birbirimizi.

Çabucak emmeyi becerdi benim kuzum, sürekli emerek hep koynumda yattı hastane yatağında. İlkine göre daha çabuk ayağa kalktım, daha da az acı çektim. Bunda kuşkusuz doktorum Hakan Apaydın’ında payı vardı. Hem operasyonda hem de sonrasındaki ziyaretlerinde hep rahatlatan tavrıyla hastane günlerimi minik bebeğimle beraber şölen havasında geçirdim.

3 Mart sabahı küçük yeni kızımızı da yanımıza katarak evimize, artık dört kişilik olan yuvamıza geri döndük. Şimdi iki çocuklu anne hayatım başlıyordu işte. Neydi iki çocuk büyütmenin zorluğu görecektim, nasıl birşeydi iki miniğide çok sevmek anlayacaktım, nasıl bir şey olacaktı onların diyolağı bakacaktım. Asıl herşey şimdi başlıyordu galiba.

Nükhet Dora
Kasım 2006

Diğer doğum fotoları için tıklayınız

SOYAĞACI

2006-11-09T00:09:00.000+03:00

ANNESİNDEN DEFNE'YE

2006-11-08T23:48:00.000+03:00

Gün geldi büyüdüm annemin küçük kızı olan ben evlendim ve küçük bir kıza sahip oldum. Onunla yaşamaya başlayınca hayatın anlamını bulduğumu en azından benim yaşama amacımın ne olduğunu anladım. Bir bebekle beraber büyümek ne demek, hayata başka açılardan bakabilmek ne demek, yaşama ve olaylara karşı duyarlı olmak ne demek öğrendim. Tüm bilmezliğimle geliştim, anladım, öğrendim. Sevmenin de nasıl oya gibi işlenebildiğini gün ve gün nasıl artabildiğini gördüm. Bebeğimi öyle sevdim öyle sevdim ki bir an geldi başka hiç bir şeyi öyle sevemeyeceğimi sandim. Ama çok yanılmışım ben hem de çok.

Güzel bir yaz günü hayatımdaki herşey yolundayken, küçük kızım ve eşimle mutlu mesutken bize katılmak üzere yola çıktığın haberini aldık. Bu öylesine şaşkınlık vericiydi ki. Süpriz sayılmazdın beklenti içindeydik zaten ama içimde yeniden canlı birşeyleri taşıdığımı öğrenmek şaşkınlıkla ve sonsuz bir sevinçle doldurmuştu içimi. Bu sefer ki bilmezliğin şaşkınlığı değil, bilmenin ve yaşayacağın güzelliklerin farkındalığının coşkunluğuydu daha çok. İçim öylesine kıpır kıpır olmuştu ki herkesle paylaşmak istedim bu durumu. Haykırmak istedim dünyaya sana hamile olduğumu. Kendimi öylesine güzel hissettim ki o gün sanki içimdeki tüm sevinç dışsal güzellik olarak yüzüme ve bedenime vurmuştu. Ben o gün herkesten herşeyden daha güzeldim. Çünkü yeniden anne olacaktım. Hayatımın parçası kızım gibi bir parça daha doğuracaktım. Onu sevecek sevecek sevecektim. O benim hayatımı güzelleştirecek, zenginleştirecekti. Ben de ona herşeyimi verecektim. Her şey çok güzel olacaktı.

Uçtu geçti hamilelik zamanları.Yeniden karnın büyümesi, içinde bir şeylerin kımıl kımıl olması, cinsiyet öğrenme heyecanları, rutin doktor kontrolleri, karnını öne çıkararak gururla gezmekler, hele ki o koca karınla gezerken bir elinde de başka bir küçüğün olması, insanların sana ilgi göstermesi. Üstelik bir de sağlıklı bir hamilelik geçiriyorsan mutluluğuna mutluluk katıyor. Hoş son aylarda bazı sıkıntılar yaşatmadın değil ama o ağrıları çektiğim için değil erken gelivermenden korktum. Daha içerdeki günlerini tamamlamadan dünya ile yüzleşmeni istemedim kuzucum. Bekle anneciğinin sıcacık karnında güvenle, sevgiyle... Bekle kavuşacağız yakında.

Doktorumuz bize doğum için gün seçin dediğinde 1 Martı seçmiştik sanki yeni bir ayın başlangıcı yeni bir hayatın başlangıcı için çok uygun olur gibi gelmişti. Kaç aylık olduğunu da hesaplamak kolay kolacaktı zaman içerisinde. Tanışacağımız o günün sabahı heyecan içerisinde uyandık hepimiz. Ben, baban, ablan, anneannen ve de babaannen. Sabahın köründe seninle buluşmak için Medipol hastanesinin yolunu tuttuk kafamızda tek bir düşünce yüreğimizde sevgiyle.

Getirdiler seni pembeler içinde, tıpkı 4 yıl 18 gün önce ablanın üstünde gördüğüm o kıyafetle. İstedim ki seninle yaşanmışlığı, özel bir önemi olan olan tulum içerisinde tanışalım. Sen bana baktın, ben sana baktım sonra bir de döndüm Ezgime baktım. Ben artık iki kızı olan bir anneydim, cennetimde gezmekteydim. Aldım seni kokladım, yanağını yanağıma dayadım, yumuşacık, pürüzsüz teninle tanıştım, kokunu taaa içime çektim, işte dedim işte bu benim yeni bebeğim.

Senin geldiğin ilk gün benim Ezgi’mden ayrı geçiriğim ilk gecem oldu güzelim. Yorgundum, mutluydum, gururluydum, seninleydim ama onsuzdum. Ve o da bensiz. Ama senin gelişin bizim için o kadar önemliydiki bunu sorgulamadan kabullendik ve hastanede geçen o iki gün dışında da kızlarım ve ben hiç ayrılmadık. Gün gelecek kendiliğinizden ayrılmak isteyeceksiniz benden biliyorum ama o güne kadar beraber dipdibe olmanın keyfini yaşamak istiyorum.

Aylar boyunca seni kucağımda tutarak seyrettim. Ne kadar güzel olduğunu, şirin olduğunu, benim olduğunu ve farklı olduğunu duyumsayarak. Ezgi ablanda ilk kez anne olmanın farklılığını yaşarken sen de ikınci kez anne olmanın güzelliğini, sakinliğini, bilmenin rahatlığını yaşadım. İlkinde bir bebeği anne olarak sevmeyi zamanla öğrenirken, sen de önceden tüm annelik duygularıyla donanmış, evlat ne demek bilen bir kadının sabrıyla, sevecenliğini yaşadım.

Ben aramıza katıldığın, bizi mutlandırdığın, o muhteşem gülüşünle canımıza can kattığın için çok ama çok müteşekkirim sana. Sen bana bir annenin başka hiç birşeyi yeterince sığdıramayacağını sandığı yüreğinin ne kadar da koskocaman olduğunu gösterdin. Senin geldiğin gün hatta geleceğinin haberinin geldiği gün benim kalbim 2 katına hatta 3 katına çıktı. Çünkü sizi ayrı ayrı sevmemin dışında birlikteliğinizin oluşturduğu o inanılmaz güç ancak sığıyor oraya. Biliyorum çok şanslıyım size sahibim, siz birbinize sahipsiniz ve hepimiz babanıza sahibiz. Defnecim aslında sen de çok şanslısın bizimle öyle mutlu olacaksın ki şaşıracaksın. Seni çok seviyorum küçük kuzum.

Hoşgeldin bebek hoşgeldin.

Annen Nükhet Dora
8 Kasım 2006

2006-11-02T17:20:00.000+03:00

Get Your Own! | View Slideshow

2006-09-10T23:31:00.000+03:00

2006-09-10T23:00:00.000+03:00

Çatmasana kaşlarını
Çok Komik

2006-09-10T22:00:00.000+03:00

Yaramaz Şey
Fıstıklar
Uyuyan Güzel

Herşey Yenebilir

2006-09-10T21:00:00.000+03:00

Ağlama Bebeğim

2006-09-10T20:00:00.000+03:00

Elmacı Güzeli

Ver O Kamerayı Bana

2006-09-10T19:00:00.000+03:00

Jane İle

2006-09-10T18:00:00.000+03:00

Teyzoş İle
Sapka Büyük mü Ne??
Torunlarla Mutfak Keyfi

2006-09-10T17:00:00.000+03:00

Cimbombom

Babasının Gülü
Uçtu uçtu

2006-09-10T16:00:00.000+03:00

2006-09-10T15:00:00.000+03:00

Dedesinin Birtanesi

Asmalar Arasında

Tarlalarda Gezinti

Anneannesinin Güzelleri

2006-09-10T14:00:00.000+03:00

2006-09-10T13:30:00.000+03:00

Ayran İçti de

2006-09-10T13:00:00.000+03:00

2006-09-10T11:00:00.000+03:00

Yayılmışım Yatağa

İki Saçlı

İki Güzel Hatun

Tatlişkolar

2006-09-10T10:00:00.000+03:00

Anne İle Gezmede

Veda Zamanı

2006-09-10T09:00:00.000+03:00

Didem Teyzemiz

Sımsıkı

????

2006-09-10T08:00:00.000+03:00

Minik Torun İle
Şeker Şey

Gel Keyfim Gel

2006-09-10T07:00:00.000+03:00

Çağrı Yenge İle

Banyo Saati

2006-09-10T06:00:00.000+03:00

Burası da Ne Tatlıymış

Ezgoş ve Defnoş

Özlem Teyze

2006-09-10T05:00:00.000+03:00

Gazımız varrr...

Masumiyet

Hmmm... ÇokRahat

2006-09-10T04:00:00.000+03:00

Can ve Defne

Kış Vakti

Kuzenler

Çok Komik

Baran Dayday

2006-09-10T03:00:00.000+03:00

Ablasının Güzeli

Kardeşler ve Kuzenler

2006-09-10T02:00:00.000+03:00

Baba Kucağı

Anneanne, Dede ve Dayı

Babaanne İle

Pamuk Hanım

2006-09-10T01:00:00.000+03:00

Uykucu
Aaa Gene mi?

Büyükbaba İle

Ohh...Pek Rahatmış

2006-09-09T22:25:00.000+03:00

Merhaba Dünya

Yaşam

İlk Doktorumuz

İlk Kontroller

Baba ve Abla İle İlk Tanışma

2006-09-09T21:30:00.000+03:00

Odaya Geliş

Anneyle İlk Kucaklaşma

Artık 4 Kişi Olduk

Üç Sevgili

Ana Kucağı

2006-09-09T21:00:00.000+03:00

Minicik Defne

İki Kız Annesi